جمعه 30 بهمن ماه 1388 ساعت 18

سخنران حجه الاسلام شیخ کاظم صدیقی

مداح استاد حاج حسین احمدی

جمعه ۲ بهمن ماه ۱۳۸۸

ساعت ۱۸

حسینیه چهارده معصوم خیابان کرمان جنوبی (رسالت )

سخنران آیت الله حسینی زابلی

مداح حاج حسین احمدی

و سفره ی صلوات چهارده معصوم

جمعه 27 آذر ماه 1388ساعت 18مصادف با آغاز دهه ی اول محرم الحرام

 آدرس :رسالت خیابان 20متری کرمان جنوبی خیابان شهید موسوی حسینیه چهارده معصوم

پیامبر اکرم می فرماید:

برمن زیاد صلوات بفرستید،

 پس به درستی که صلوات بر من، نوری است در قبر و

 نوری است بر صراط و نوری است در بهشت.

مستدرک الوسائل،ج2

با حضور حضرت حجه الاسلام غیاث

ومداحی استاد حاج حسین احمدی

جمعه 29 آبان ماه 1388ساعت 18

آدرس رسالت خیابان 20متری کرمان جنوبی خیابان شهید موسوی

حسینیه چهارده معصوم

روز قيامت من پيش ميزان اعمال هستم وهر كس كفه سيئاتش سنگين تر از كفه حسناتش باشد من صلواتهايي را كه برايم فرستاده مي آورم و در كفه حسناتش مي گذارم تا آنكه كفه حسناتش سنگين تر گردد و رسگارترين شما از  احوال قيامت آن كسي است كه بر من بيشتر صلوات مي فرستد پيامبر اعظم(صلي ا... عليه و آله)

بسم ا... الرحمن الرحیم

متن سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین فراهانی

در جلسه ی گذشته درباره حدیث بسیار بسیار مهم و شنیدنی و عمل کردنی عنوان بصری صحبت را آغاز کردیم. عنوان که اهل بصره بود و از او به "عنوان بصری" یاد می کنیم، پیرمرد 94 ساله ای بود. گرچه قبل از ورود امام صادق(ع) خدمت فردی به نام مالک بن سنان درس می گرفت، بعد از این که شنید امام صادق(ع) وارد مدینه شدند، به خدمت امام رفت و از او خواست که به او تعلیم دهد. این اولین درس این حدیث است. گرچه علمای اخلاق فرموده اند که تا 40 سالگی فرصت زنده و مفید برای کاشتن فضیلت ها بر جان آدمی است. اما ظاهرا تا وقتی که انسان نفس می کشد، تکلیف دارد. این حرکت عنوان بصری خصوصا به بعضی ها که در حدود 40 سالگی هستند، درس بزرگی می دهد.

امام صادق(ع) ابتدا از پذیرش عنوان استنکاف می کنند و می فرمایند: من کسی هستم که مراقب حالات خودم هستم، ذکرهایی دارم [کار دارم]. برو نزد مالک بن سنان که تا به حال از او اخذ می کردی. عنوان می گوید که من در درون خودم ناراحت شدم و گفتم اگر در من یک نقطه روشنی می دید، من را از نزد خود طرد نمی کرد. این دومین درس است. آن هم این است که اگر وقتی پیش اولیا خدا رسیدیم و او ما را طرد کرد، نسبت به اولیای خدا سوء ظن پیدا نکنیم. بنده خودم شاهد بودم در منزل آیت ا... بهجت، فردی از شهرستان آمده بود و با ایشان کار داشت. ایشان هم به هر دلیلی ایشان را نپذیرفتند. وقتی که برمی گشتیم، دیدم آن آقا هر آن چه که بر دهانش می آمد، می گفت. حسابی بد و بیراه می گفت. گفتم شما یک درصد هم احتمال بده که شاید خودت مشکل داشته باشی. این نوع نگاه عنوان بسیار زیباست؛ که انسان وقتی دید اهل دلی او را نپذیرفت، حمل بر تنبیه خودش بکند و تازیانه را به جان خودش بزند.

عنوان می گوید به حرم رسول خدا رفتم و به آقا متوسل شدم. 2رکعت نماز خواندم و از او خواستم که قلب فرزندش را نسبت به من رئوف و لطیف کند که من را بپذیرد. این سومین درس است. این که اگر یک وقت ما طرد شدیم، خسته نشود و توسل پیدا کند. به شهدا توسل پیدا کنید. به رفقای شهیدتان. به حضرت امام(ره). شیخ جعفر شوشتری به حبیب بن مظاهر متوسل شد و حبیب بن مظاهر جرعه ای در کام او می ریزد که شیخ جعفر را شیخ جعفر می کند.

عنوان می گوید بعد از توسل، نزد امام رفتم. خادم امام آمد بیرون و گفت: چه کار داری؟

گفتم: آقا تشریف دارند؟

گفت: صبر کن.

رفت و دقایقی بعد برگشت و گفت: آقا تو را پذیرفته است.

به داخل رفتم. دیدم آقا روی سجاده نشسته اند و مشغول ذکر و نماز هستند. امام فرمودند: کنیه تو چیست؟

گفتم: ابوعبدا...

امام(ع) دعا کردند. فرمودند: خدا ان شاءا... این کنیه را در تو تثبیت کند. یعنی ان شاءا... فرزندی داشته باشی که بنده خدا باشد.

عنوان این دعا را که می شنود، می گوید اگر از این رفت و آمد و توسل من، هیچ فایده ای به جز این دعا نباشد، همین دعا من را بس است. این نشاندهنده معرفت اوست. این درس چهارم است. آدم اگر معرفت داشته باشد، از خوبی به او اگر کم هم برسد، زیاد می داند. گرچه این کم هم نیست. دعای امام معصوم خیلی زیاد است. اما آدم بامعرفت کم را زیاد می بیند. و زیاد خود را نسبت به دیگران کم می بیند.

در روایات هست که از نشانه های مومن این است که خوبی هایی که به دیگران می کند را فراموش می کند و بدی های دیگران در حق خود را نیز فراموش می کند.

گر معرفت دهندت، بفروش کیمیا را

گر کیمیا دهندت، بی معرفت گدایی

کیمیا منظور همان علم است.

عنوان می گوید آقا برایم دعا کردند و من خیلی از این دعا خوشحال شدم. بعد فرمودند: چه می خواهی؟

من به امام عرض کردم: از خدا خواسته ام که قلب شما را نسبت به من عطوف کند و از علم شما به من هم بهره برساند و امیدوارم خدای تعالی آن چه را که خواسته ام به من عنایت کند.

از این جا متن حدیث شروع می شود. امام فرمود: ای عنوان! علم به کثرت دانستن نیست. البته راهش رفتن دنبال درس و بحث است. رفتن به دانشگاه و حوزه و تحصیل و تدریس است. اما این نامش علم نیست. از لسان دین، این ها فضل است. معمولا خردمندان و محققین و اهل مطالعه و اهل تحقیق و دانشجویان و طلاب و دکتر و مهندس را اهل فضل یا فاضل می گویند. نمی گویند این ها اهل علم هستند. علم را امام تعریف می کند: نوری است که خدای تعالی در دل هر کسی که بخواهد او را هدایت کند قرار می دهد.

صلوات برتر از بيست هزار سال طاعت فرشته   وقتي كه پيامبراكرم صلي الله عليه وآله و سلم در شب معراج به آسمان چهارم رسيد، فرشته اي را ديد كه لوحي در پيش روي خود نهاده و در آن نگاه مي كند و مانند رودي اشك از ديدگان مي ريزد.   آن ملك متوجه حضور رسول خدا صلي الله عليه وآله و سلم در آسمان چهارم نشد و لذا جبرئيل با بال خود بر او زد و هنگامي كه ملك متوجه شد، بلافاصله ركاب آن حضرت را بوسيد ، تعظيم و اكرام نمود و عرض كرد: يا رسول الله مرا معذور داريد، چرا كه نور زيادي از اين لوح متصاعد بود و به همين جهت من متوجه حضور شما نشدم .   آن حضرت فرمودند: در اين لوح چه چيزي نوشته شده است؟ ملك عرض كرد، در اين لوح نوشته است: لا اله الا الله ، محمد رسول الله ، علي ولي الله. سپس ملك گفت كه من دو ركعت نماز بجا آورده ام كه بيست هزار سال طول كشيده است. به امر خدا پنج هزار سال در قيام و پنج هزار سال در ركوع و پنج هزار سال در سجود و پنج هزار سال درحال تشهد بودم. حالا ثواب اين نماز را به شما هديه مي كنم به امت شما. حضرت باز فرمودند كه امت من احتياج به نماز تو ندارند.   پس بدان كه به عزت خدا هر كس از گناهكاران امت من يك بار صلوات بفرستند، ثواب آن از بيست هزار سال طاعت تو برتر است.

...و صلوات صلوات : بهترين هديه از طرف خداوند برای انسان است. صلوات : تحفه‌ای از بهشت است. صلوات : روح را جلا می‌دهد. صلوات : عطری است كه دهان انسان را خوشبو می‌كند. صلوات : نوری در بهشت است. صلوات : نور پل صراط است. صلوات : شفيع انسان است. صلوات : ذكر الهی است. صلوات : موجب كمال نماز می‌شود. صلوات : موجب كمال دعا و استجابت آن می‌شود. صلوات : موجب تقرب انسان است. صلوات : رمز ديدن پيامبر در خواب است. صلوات : سپری در مقابل آتش جهنم است. صلوات : انيس انسان در عالم برزخ و قيامت است. صلوات : جواز عبور انسان به بهشت است. صلوات : انسان را در سه عالم بيمه می‌كند. صلوات : از جانب خداوند رحمت است و از سوی فرشتگان پاك كردن گناهان و از طرف مردم دعا است. صلوات : برترين عمل در روز قيامت است. صلوات : سنگين‌ترين چيزي است كه در قيامت بر ميزان عرضه می‌شود. صلوات : محبوب‌ترين عمل است. صلوات : آتش جهنم را خاموش میكند. صلوات : زينت نماز است. صلوات : گناهان را از بين می برد. صلوات : فقر و نفاق را از بين می‌برد. صلوات : بهترين داروی معنوی است.

تو ممکن است فرد فاضلی باشی. رشته ات هم ستاره شناسی است. تمام ستاره ها و سیاره ها را بداند. اما موحد نباشد. از نظر دین این انسان فاضل است، اما اهل علم نیست. اما آن روستایی پاکی که با چشم غیرمسلح آسمان را می بیند و به قدرت پروردگارش پی می برد، او اهل علم است. گرچه فضلی ندارد. اما روستایی می داند کارگردان خداست.

www.darozekr.ir 09121966679 - 09125283128

علم از منظر دین یعنی خداشناسی. هر کسی که بیش تر خداشناس است، او بیش تر اهل علم است. وقتی ما هم به علما می گوییم عالم، به همین خاطر است که علم آن ها، علم خداشناسی است و خدا را بهتر و بیش تر می شناسند. حیرت انگیز هم هست که انسان این قدر با فیزیک و ماده سر و کار داشته باشد، اما خدا را نیابد. واقعا حیرت انگیز است. البته بعضی از رفقا هم هستند که در رشته های پزشکی تخصص دارند. یکی از دوستانم فوق تخصص گوش است. یک بار به او گفتم که برایم از گوش بگو. حدود 20دقیقه درباره گوش برایم صحبت کرد. بس که حیرت کردم، سردرد گرفتم. به معنای واقعی کلمه گیج شدم. باز ایشان همه حرف ها را نزد. گفت اگر گوش را بخواهم تشریح کنم، به یک ساختمان 100طبقه نیاز است که هر طبقه 100اتاق داشته باشد که هر اتاق مخصوص یک کار باشد تا من به شما بگویم این ساختمان گوش است و هر بخش مربوط به چه کاری است. من تا آن موقع فکر می کردم حیاتی ترین قسمت بدن چشم است. اما حالا می گویم چشم و گوش هیچ فرقی با هم ندارند. حالا اگر کسی درباره مغز برایم بگوید، می گویم مهم تر از همه مغز است. هر بخشی همین طور است.

هركس بگويد ( اللهُم صّل علي محمّد وآل محمّد ) حق تعالي به او ثواب هفتاد و دو شهيد عنايت فرمايد و از گناهان بيرون آيد مانند روزي كه از مادر متولد شده باشد.   پيامبر اعظم(صلي ا... عليه و آله)

بسم ا... الرحمن الرحیم

متن سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین تاج لنگرودی

انواع بیداری متفاوت است. بیداری ما به این معناست که دیدمان نسبت به همه چیز تغییر کند. مثلا تا ماروز من به سگ نگاه می کردم. مسلما در نظر من سگ یک حیوان نجس است. اما از حالا می خواهم در مقام بیداری قرار بگیرم. به سگ که نگاه می کنم، می گویم که ای سگ! کاش من هم مانند تو بودم. تو شب زنده دار هستی اما من شب ها مانند مرده ها می خوابم. تو هیچ موقع خیلی پُر غذا نمی خوری، سعی می کنی گرسنه باشی. کاش من این را از تو یاد می گرفتم. حالا دیگر دید عوض می شود. تا حالا به نحوی به اشیا نگاه می کردی و حالا می خواهی به نحو دیگری به آن ها نگاه کنی. این قدم اولی است که انسان سالک باید بردارد و آن هم بیداری است. بعد از بیدار شدن، مرحله دوم سلوک توبه است. اما نه توبه همیشگی. توبه همیشگی در همه وجود دارد. اما توبه انسان سالک، توبه نصوح است. پیغمبر(ص) توبه نصوح را این طور تمثیل کرده اند که چه طور وقتی شیر از سینه مادر خارج می شود دیگر بازگشت آن به سینه مادر از محالات است؟ وقتی انسان از گناه خارج می شود و در مسیر خدا قرار می گیرد، همان طور که بازگشت شیر به سینه مادر از محالات است، بازگشت انسان به گناه نیز از محالات است. این دومین قدمی است که انسان سالک باید بردارد. بعد از توبه، نوبت به ارکان اربعه می رسد. این ارکان همان طور که از نامش پیداست، 4 مرحله است: مشارطه، مراقبه، محاسبه و معاقبه.

مشارطه: یعنی انسان سالک، نماز صبحش را که خواند، همان سر سجاده با اعضای بدنش شرط بگذارد و وظایف اعضای بدن را مشخص کند. چشم، زبان، گوش، فکر و خیال، شکم و... وظیفه شان چیست؟ البته بد نیست که این شرط همراه با مشخص کردن تنبیهات باشد. یعنی چشم را تهدید کند که اگر نگاهی که نباید داشته باشی، جریمه آن در مدت 10 روز، ختم کل قرآن است. چنین تهدیدهایی وجود داشته باشد.

مراقبه: مراقبه معانی متفاوتی دارد. یک معنای آن، همان بیان خداوند در قرآن مجید است که فرمود: خداوند مراقب شماست. انسان باید به چشم خدا توجه داشته باشد. البته فقط چشم خدا نیست که ما را می بیند. خیلی چشم ها هست که ما را می بیند. زمین، در، دیوار و... دارند ما را می  بینند و فردای قیامت تمامی رفتارهای ما را منعکس می کنند. این یک معنای مراقبه است. اما معنای دیگر این است که انسان مراقب اعمال خودش باشد. بی حواس زندگی نکند. این که بگوید حواسم نبود، غیبت کردم و امثال آن توجیه خوبی نیست. مومن حواس پرتی ندارد. مراقبه یعنی انسان مراقب چشم، گوش، زبان، لقمه و امثال آن باشد.

محاسبه: محاسبه تا این حد مهم است که امام کاظم(ع) می فرماید:از مانیست کسی که هر روز و هر شب محاسبه نفس نداشته باشد. مومن باید به حساب کار خود برسد. انسان باید یک کاغذ بردارد و شب به شب، خوبی ها و بدی های اعمالش را بنویسد. به فرموده امام کاظم(ع) اگر خوبی هایش زیاد بود، از خدا بخواهد که آن ها را بیش تر کند و اگر بدی داشت، از خدا تقاضای غفران و بخشش کند وگرنه وقتی متوجه می شود که کوله باری از گناه را به دوش می کشد و دیگر هیچ توبه ای نمی تواند آن را پاک کند.

معاقبه: یعنی عقاب کردن خود. همان تهدیدی است که در مشارطه عرض شد، عملی کند. مثلا شرط گذاشتیم که غیبت نکنم. حال که غیبت کردم، 10 روز روزه بگیرم و امثال آن.

عرفا معمولا این 4 مرحله را برای سلوک مطرح می کنند. اما بعضی از بزرگان، در مورد دیگر را هم اضافه می کنند. اولی مجاهده است.

مجاهده: یعنی انجام دادن کارهای خست. مثلا من جوجه کباب خیلی دوست دارم و بنا را بگذارم بر این که هر جا جوجه کباب بود، برنج خالی را بخورم، اما لب به جوجه کباب نزنم. این یک نوع مجاهده است. مجاهده یعنی اسیر کردن نفس که به یکباره حاصل نمی شود. باید بسیار آهسته آهسته حرکت کرد. مثلا انسان باید ابتدا به کم خوری عادت کند، بعد به راحتی می تواند از غذای شبهه ناک پرهیز کند و در مرحله بعد پرهیز از حرام هم برای او راحت می شود. در بحث مجاهده باید از کم شروع کرد تا بتوان جلوی کارهای بزرگ را گرفت.(داستان پیرامون مجاهده را بخوانید)

معاتبه: اولین معنایش این است که به قول استاد ما، قبل از این که فردای قیامت در گوشت بزنند، خودت در گوش خودت بزن. تا دیدی غیبت کردی، آخر شب خودت به نحوی زبانت را گاز بگیر که زبانت زخم شود و نتوانی غذا بخوری تا حواست جمع باشد که از این به بعد غیبت نکنی. در عرفای ما این حالت عرف بود. معنای دیگر معاتبه، این است که انسان خودش، خود را ملامت کند. همان ملامتی که قرآن مجید می فرماید:خودتان، خود را ملامت کنید.

ادای قرض به وسيله صلوات يكي از زهاد پانصد درهم بدهكار بود. حضرت رسول (ص) را در خواب ديد كه به او فرمود: به نزد ابوالحسن كسائي برو. او از مشاهير نيشابور است و هر سال ده هزار برهنه را لباس مي پوشاند. به او بگو: رسول خدا به تو سلام مي رساند و مي فرمايد پانصد درهم قرض مرا ادا كن. اگر از تو نشاني خواست به او بگو كه نشاني آن است كه هر شب صد بار بر آن حضرت صلوات مي فرستادي و دو شب است كه فراموش كرده اي. زاهد نزد ابوالحسن رفت و خواب خود را براي او بازگو كرد. و گفت: رسول خدا مرا به نزد شما فرستاده و خواسته است كه شما قرض مرا ادا نماييد و چون نشاني را گفت ابوالحسن خود را از تخت فرو انداخت و سجده شكر به جا آورد و گفت: به خدا قسم كه اين رازي بود ميان من و خداي خود و هيچ احدي از اين راز آگاهي نداشت و اتفاقا دو شب است كه فراموش كرده ام. پس فرمود كه 2500 درهم به او بدهند و گفت كه هزار درهم براي بشارتي كه از آن حضرت آورده اي. هزار درهم پاداش قدم هاي تو است و 500 درهم ديگرمحض اطاعت امر رسول خدا بوده است. و از آن شخص خواست كه هر وقت آن شخص را احتياجي بود باز به سوي من باز آيي.

داستانی پیرامون مجاهده   یکی از علما می فرمود: من گذشته خوبی نداشتم. نزد یک عالم بزرگوار رفتم و گفتم دیگر از زندگی بی قید خسته شده ام. مرا راهنمایی کنید. ایشان نفرمود از امشب نماز شب بخوان. آن عالم بزرگوار فرمود: فیلم نگاه می کنی؟ گفتم: بله. گفت: 15روز فیلم نگاه نکن. قبول کردم و 15 روز فیلم نگاه نکردم. بعد از 15 روز آمدم و گفتم قولم را عملی کردم. بعد گفت 15 روز تلویزیون نگاه نکن. آن را هم عملی کردم. گفت حالا 15 شب ساعت برای نماز شب کوک کن، نیم ساعت به اذان صبح مانده، ساعت زنگ بزند. فقط بیدار شو و زنگ ساعت را خاموش کن و بخواب. 15 شب دوم زنگ ساعت را خاموش کن و بعد از 30 ثانیه بخواب. 15 شب بعد بیدار شو، وضو بگیر و بعد بخواب. 15 شب بعد 2رکعت نماز فقط با حمد بخوان و بخواب. 15 شب بعد 4 رکعت نماز بخوان و همین طور این روند ادامه پیدا کرد. تا این که بعد از 6 ماه به نفسم تسلط پیدا کردم. ببینید! آن عالم از همان ابتدا نگفت نماز شب بخوان. بعد طرف مقابل هم بپرسد چگونه؟ عالم هم جواب بدهد در مفاتیح الجنان شیخ محدث قمی آمده است. طرف هم مفاتیح را باز کند و نماز شب اول را که خواند و 2 ساعت طول کشید، نماز شب دوم را هم بی حوصله می خواند و نماز شب سوم را اصلا نمی خواند. مرحله به مرحله نفس سرکش را آرام کرد.

اگر این 6 مورد در وجود انسان باشد، نفس انسان کم کم در برابر عقل ضعیف می شود و عقل بر نفس سوار می شود و بنابراین نفس سرکشی نمی کند. تمام مشکلات ما همین است که بین نفس مان و خودمان فاصله افتاده است. چند دلیل می آورم:

1.جوانی به خدمت حضرت عیسی(ع) آمد و عرض کرد:من گناه کرده ام. عیسی(ع) دستور داد جارچی ها جار بزنند و تمام مردم شهر جمع شوند. همه مردم آمدند. جوان را تا کمر در گودال فرو بردند و همه مردم سنگ به دست گرفتند و آماده اجرای حد الهی شدند. یک باره جوان فریاد زد:هر کس حد خدا بر او جاریست، بر من حد نزند. همه رفتند کنار و فقط دو نفر ماندند. حضرت عیسی(ع) و حضرت یحیی(ع). ببینید چه مردم خوبی بودند. باور داشتند که مجرمند. ما هم باور کنیم که مجرم هستیم. یحیی(ع) فرمود:ای گنهکار! مرا موعظه کن. اولین موعظه گنهکار به حضرت یحیی(ع) این بود که بین هوای نفس و خود فاصله نینداز. همین فاصله بین نفس و انسان، باعث می شود انسان نداند نفس کجاست و چه می کند. نفس به یکباره می آید و انسان را زمین گیر می کند.

2.امام سجاد(ع) به مردم کوفه فرمودند:مردم! حاضر هستید به نصحیت من گوش کنید؟ همه گفتند: آری! نه این که آری معمولی بگویند. همه فریاد می زدند که ما با دوست شما دوست هستیم و با دشمن شما دشمن. پس از این امام سجاد(ع) فرمودند:نه! شما آدم هایی نیستید که به حرف من گوش دهید. بین شما و نفس تان فاصله افتاده است.

www.darozekr.ir 09121966679 - 09125283128

خدایا! به همه ما توفیق به خدمت درآوردن نفس را در پیشگاه عقل عنایت بفرما.

هركس بگويد ( اللهُم صّل علي محمّد وآل محمّد ) حق تعالي به او ثواب هفتاد و دو شهيد عنايت فرمايد و از گناهان بيرون آيد مانند روزي كه از مادر متولد شده باشد.   پيامبر اعظم(صلي ا... عليه و آله)

بسم ا... الرحمن الرحیم

متن سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین مهدیان

اشاره:در جلسه گذشته هیئت دارالذکر حجت الاسلام و المسلمین مهدیان در ابتدا با اشاره به برکات صلوات بر پیامبر گرامی اسلام، حضرت محمد مصطفی(ص) جلسه ختم صلوات را یک جلسه بسیار شریف دانست و در ادامه سخنرانی، به پاسخ به شبهه وارده درباره اسلام افرادی که به رعایت ظاهر دین بسنده می کنند و پوسته دین را عمل می کنند پرداخت. در ادامه پاسخ این شبهه را می خوانید:

شما اگر می خواهید یک درخت بادام داشته باشید، باید در حقیقت بذر او را بکارید، تا نهال آن بار بیاید و به شما میوه بدهد. برای کاشت این درخت، شما نمی آیید مغز بادام را در زمین بکارید. عمل نخواهد آمد. پوسته را هم نمی کارید. آن هم عمل نخواهد آمد. این پوسته و آن مغز با هم دیگر یک درخت بادام را به شما خواهند داد. اسلام ظاهرش آن پوسته است و عمل صالح آن مغز است. اگر این دو با هم در این مزرعه دنیا کاشته شود برایمان بار و نتیجه می دهد. یعنی کسی که دست خیر دارد و کمک می کند و دل رئوفی دارد؛ اگر از گرفتاری کسی مطلع شود، در چشمانش اشک حلقه می زند، در حقیقت به یک بخشی از دین توجه کرده است. اما بخش دیگری از دین را ندارد. این نباید امید داشته باشد در مزرعه دنیا، این مغز به تنهایی بار بدهد. کسی هم که نمازش همیشه به راه است و کربلایش هم به جا است و حج اش را هم می رود و روزه هم می گیرد و تمام این اعمال را انجام می دهد، آن هم درست است. اما او هم فقط پوسته را دارد. اگر مغز را همراهش نکارد، جواب نخواهد گرفت. پس شبهه به خودی خود حل می شود. نمی توانیم بگوییم کسی که همیشه نماز می خواند، کار خلاف می کند. نه! او بخشی از دین را نگاه کرده است. درست نگاه کرده است. اما باید توجه داشته باشد که این دین یک روی دیگر هم دارد. اگر در دین نماز هست، زکات هست، حج و خمس هست، در دین عمل صالحی که نمودش در نگاه دیگران پیدا می شود هم هست. فقیر را اگر می بیند باید دلش بشکند. آه مظلومی را که می شنود، باید در چشمانش اشک بیفتد. اگر توان دارد باید کمک کند. اگر می بیند دختر همسایه اش می خواهد شوهر کند، در تامین حداقلی جهیزیه وامانده است و بیخیال ماجرا می شود باید بداند که یک بخشی از دین را درک نکرده است. پس اگر یک نفر آمد و دیدیم خیلی آدم ظاهرالصلوه است و همه آداب دین را رعایت می کند ولی اصلا و ابدا نگرانی گرسنه خوابیدن همسایه اش نیست، این نباید ما را از دین به در کند. بگوییم اگر دین این است، ما این دین را نمی خواهیم. نه! دین همین است، اما یک بخش از آن همین است که شما می بینید. دین بخش دیگری هم دارد که این بنده خدا غافل است. شما چرا دین زده شده اید؟ پوسته دین را گرفته و باطنش را فراموش کرده است. آن یکی هم همین طور! اگر می بینی کسی را که در کوچه هر کس هر گرفتاری دارد، چکی می کشد و مشکلات را حل می کند اما وقتی ماه رمضان می شود عین خیالش هم نیست، وقت نماز و مسجد می شود می بینی هیچ وقت پیدایش نمی شود، باز هم برای شما شبهه ایجاد نکند که این چه دینی است؟ بله! آن بخش از اعمالی که انجام می دهد –اگر البته اصل اسلام را داشته باشد یعنی شهادتین داشته باشد و در جرگه مسلمانان باشد- محاسبه می شود و او دارد به یک بخش از دین عمل می کند. هم آن فرد باید به حال خودش گریه کند و هم این فرد. چون او به امید این که این بذر در این مزرعه دنیا بار بدهد دارد گذران زندگی می کند. غافل از این که ظاهر به تنهایی به هیچ وجه نهال نمی شود. آن مغز به تنهایی هم نهال نمی شود. این دو باید با هم باشند. اگر در کنار هم باشند جواب می دهد. نکته مهمی است که باید به آن توجه کنیم.

روایتی را هم از امام حسین(ع) خدمتتان تقدیم می کنم که از این جلسه بیش تر استفاده کنیم. نامه یکی از صحابی به امام حسین(ع) است که امام در جواب آن صحابی این مطلب را فرمودند:

اما بعد! تو را سفارش می کنم به رعایت تقوای خدا. [تقوا یعنی عزیز شمردن واجبات و محرمات خدا. حرمتش را نشکنیم. این می شود تقوا] خدا ضمانت کرده است که برای اهل تقوا زندگی را به کامشان شیرین کند تا لذت ببرند از زندگی شان. [شهید مطهری در این باره می فرمود: این بهره تقوا از همین دنیاست. تقوا این نیست که میوه اش در آخرت قابل چیدن باشد. نه! در همین دنیا میوه می دهد. در همین دنیا خداوند می فرماید هر کسی که اهل تقوا باشد ما به او راه خروج از گرفتاری ها و بن بست ها را نشان می دهیم. اگر اهل تقوا باشید، از جایی که گمان نمی کنید، به شما روزی می رسد.

ادای قرض به وسيله صلوات يكي از زهاد پانصد درهم بدهكار بود. حضرت رسول (ص) را در خواب ديد كه به او فرمود: به نزد ابوالحسن كسائي برو. او از مشاهير نيشابور است و هر سال ده هزار برهنه را لباس مي پوشاند. به او بگو: رسول خدا به تو سلام مي رساند و مي فرمايد پانصد درهم قرض مرا ادا كن. اگر از تو نشاني خواست به او بگو كه نشاني آن است كه هر شب صد بار بر آن حضرت صلوات مي فرستادي و دو شب است كه فراموش كرده اي. زاهد نزد ابوالحسن رفت و خواب خود را براي او بازگو كرد. و گفت: رسول خدا مرا به نزد شما فرستاده و خواسته است كه شما قرض مرا ادا نماييد و چون نشاني را گفت ابوالحسن خود را از تخت فرو انداخت و سجده شكر به جا آورد و گفت: به خدا قسم كه اين رازي بود ميان من و خداي خود و هيچ احدي از اين راز آگاهي نداشت و اتفاقا دو شب است كه فراموش كرده ام. پس فرمود كه 2500 درهم به او بدهند و گفت كه هزار درهم براي بشارتي كه از آن حضرت آورده اي. هزار درهم پاداش قدم هاي تو است و 500 درهم ديگرمحض اطاعت امر رسول خدا بوده است. و از آن شخص خواست كه هر وقت آن شخص را احتياجي بود باز به سوي من باز آيي.

در ادامه امام می فرماید:خدا درباره بهشتش فریب نمی خورد. یعنی هیچ کس خیال نکند که می تواند خدا را دور بزند (نعوذ بالله) احکامش را نادیده بگیرد و از آن طرف وارد بهشت شود. چنین اتفاقی نخواهد افتاد. و می فرماید:آن چه که در نزد خداست، جز با طاعت خدا دست یافتنی نیست. این جواب همان شبهه هم می تواند باشد. عالم ظاهری دارد و حقیقتی. آن حقیقت نزد خداست. همه حرف همین است. اگر می خواهیم بالاتر باشیم و جاودانه باشیم، باید از همه قیدها برید. اگر امام حسین نامش جاودانه ماند، برای همین است. تمام انسان هایی که ما امروز آن ها را شجاع و الگو می دانیم همین طور هستند. مثلا جمال عبدالناصر در مصر یا نعل نهرو در پاکستان و یا گاندی در هند قیام که می کنند، می بینید که محدوده حرکت آن ها به جای خاصی است. یعنی فقط به فکر قوم و شهر خویش هستند و وقتی پای دیگران به میان می آید، می بینیم که احکام ظالمانه ای را مطرح می کنند. خلیج عرب و قوم عرب برای همین آدم هاست. همین نظریه "تفرقه بینداز و حکومت کن" برای یکی از همین آدم های بزرگی است که من و شما از او یاد می بریم. حالا منظور چیست؟ منظور این است که تمامی خوبی ها با قیدهایی در این افراد تعریف می شود. یا قید مکانی دارند، یا زبانی، یا نژادی یا دین و... . اما امام حسین(ع) از این قیدها رهاست. هر چه که قید این عالم مادی محسوب می شود، امام حسین(ع) از آن فراتر رفت. وقتی که از این قیدها رها شدی و از این زمین رها شدی، جاذبه حیوانی زمین و جاذبه مادیگرایی زمین از شما دور شد، آن وقت شما از این گرفتاری ها خلاص می شوی. امام حسین نه برای قوم عرب، نه مسلمان و نه هیچ قوم دیگری قیام کرد. امام حسین(ع) برای انسانیت قیام کرد. برای زنده نگه داشتن امر به معروف و نهی از منکر در تمامی پهنای گیتی قیام کرد. برای احیای سیره جدش در تمامی عالم قیام کرد. اگر از این قیدها گذشتید، می شود همان حرکتی که امام حسین(ع) انجام داد. مطابق با همین سوره حشری که الآن خواندید که می گوید هر کس از خست نفسش خارج شد اهل فلاح و رستگاری و نجات است.

www.darozekr.ir 09121966679 - 09125283128

اگر می بینید که نهضت امام خمینی(ره) جهانی و ماندگار شد، به خاطر این است که به میزان همان ماندگاری، با مکتب امام حسین(ع) تناسب داشت. از این قیدها خارج بود. این یک رمز است.

زمان و مکان صلوات فرستادن   1- در ابتدای نامه نوشتن 2- هنگام ذبح کردن حیوانات 3- در ابتدا و انتهای دعا خواندن 4- در ابتدای خواندن صیغه عقد 5- در هنگام بوئیدن گل و خصوصا گل محمدی 6- بعد از اتمام نمازهای یومیه و مستحبی 7- در ابتدا و انتهای غذا خوردن 8- هنگام دیدن صورت پدر و مادر 9- هنگام داماد یا عروس کردن فرزند 10- هنگام ورود به منزل و دیدن همسر و فرزندان 11- پس از شنیدن نام مبارک رسول خدا (ص) 12- در ابتدای هر کار ابتدا با نام خدا و سپس با صلوات 13- هنگام عبور از بارگاه پیامبر اعظم (ص) 14- هنگام عبور از کنار بارگاه معصومین (ع) و عبور ازکنار مساجد

 

کسي که صلوات بر من را فراموش کند راه بهشت را گم کرده است پيامبر اعظم(صلي ا... عليه و آله)

بسم ا... الرحمن الرحیم

متن کامل سخنرانی عالم گرانقدر،

حجت الاسلام و المسلمین رضوی همدانی

در 15 آذر ماه 1387

امشب شب باعظمتی است. شب شهادت امام باقر(ع). در ماهی که فضیلت این ماه آن قدر عظیم هست که در این ماه وجود نازنین سید الشهدا حضرت اباعبدا... الحسین(ع) دعای عرفه او در روز عرفه در منا و در همه سراسر مکان های مقدسه، مشاهد مشرفه خوانده می شود. عیدین اضحی و عید غدیر در این ماه است. و ما در آن قرار گرفتیم. مجلس و محفلی هم که امروز توفیق دادند در این جلس قرار بگیریم، مجلسی است که صاحبدلان، آن هایی که قلب هایشان، روحشان، آمادگی دارد صدای پژواک بال و پر ملائکه ا... را می شنوند که سبقت می گیرند در محفلی که صلوات بر پیامبر فرستاده بشود حضور به هم برسانند. چه خوب هست که در مجلسمان شهدای محله مان را فراموش نکنیم و هر هفته به یادمان یکی از شهدایمان، جایگاهی را به او اختصاص بدهیم. عکسی از او را شاخصا، چفیه او یا پلاک او را، منطق او را مکتوبا، فرازی از وصیتنامه او را، به عنوان یک منشور آن جلسه قرار بدهیم تا روح شهدا هم به استمدادمان بیایند.

بررسی زندگی ائمه و درک فضایلی که گفته شد و این که انسان توفیق بندگی پیدا کند به همان روایت امام جواد(ع) دلالت می کند که فرمود یکی از نشانه های مومن توفیق از خداست. خیلی ها شاید برنامه ریزی کرده بودند بتوانند در جلسه بیایند. شاید بارهاست که عزیزان ذره پروری می کنند تماس می گیرند و بنده توفیق پیدا نمی کنم که حضور پیدا کنم. پس این توفیق از ناحیه مقدسه باید امضا شود؛ دعوت اجرا شود و بعد انسان توفیق اجرای مفاد آن دعوت را تا آن جایی که ظرفیتش، سعه وجودی اش اجازه می دهد، بتواند اجرا کند.

این که انسان زندگی امامی را بشناسد، مرام امامی را بشناسد، با مشی امامی انس و آشنایی پیدا کند، این توفیق است. وجود نازنین امام باقر(ع) که تا انسان اسمشان را می برد، ناخودآگاه به یاد اسارت او در واقعه کربلا و حضور آن امام همام در سن 4 سالگی  در زمین تفتیده کربلا می افتد. 18 سال و 9 ماه مدت امامت این امام بزرگوار بوده است. امام از دو نسب به بنی هاشم متصل می شود؛ هم از اتصال پدر بزرگوارشان زین العابدین(ع) و هم از مادر حکیمه، عاقله، مومنه و فهیمه اش ام عبدا... که لقب او بوده است. ام عبدا... دختر امام حسن مجتبی(ع) است. امام صادق(ع) وقتی از مادربزرگش، یعنی مادر امام باقر(ع) تعریف می کند می فرماید پدرم کوچک بود. در زیر دیواری نشسته بودند تا از سایه آن دیوار استفاده ببرند. ناخودآگاه به خاطر قدمت دیوار و نبود استحکام، دیوار در حال فروریختن قرار گرفت. مادرم فریاد کشید و به دیوار در حال فروریختن اشاره کرد و گفت ای دیوار! به حق مصطفی رسول خدا، بر سر فرزند من فرود نیا. می فرمایند پدرم گفت دیوار معلق ماند و این عظمت بانویی را می رساند که خدا کانون و آشیانه زندگی که این بانو متعلق به این زندگی است علاوه بر عصمت و امامت زین العابدین(ع) چنان امام باقری پرورش پیدا کند تا بتواند رهبر و راه نشان مسیر عبودیت باشد.

شما می دانید که وجود نازنین امام باقر(ع) به خاطر همزیستی و مقارن شدن امامت ایشان با دهمین خلیفه بنی امیه(لعنت ا... علیهم اجمعین) یعنی هشام بن عبدالملک، امام توانست بنیان گذار یک شبکه علمی وسیع در مدینه باشد. یعنی همان گونه ای که زین العابدین(ع) از راه نیایش، دعا و ادعیه مبارزه با طاغوت را به دنبال  قیام پدرش به دست گرفت، با همان هدف و نیت و از همان مسیر، امام باقر(ع) از راه مبارزه علمی صحنه را آماده کرد تا فرهیختگان و دانشمندان در مدینه گرد امام اجتماع کنند و از خورشید وجود امام و جذابیت، شجاعت و بزرگی ایشان که همواره در درخشش بود استفاده ببرند.

یکی از این افراد شخصیتی است که از کوفه حرکت کرده و به مدینه آمده است. او می گوید من 90هزار حدیث از امام شنیده ام و این 90هزار حدیث را از امام حفظ داشته ام. جعفر جعفی کوفی می گوید 18 سال در کوفه، در محضر امام ماندم. وقتی فارغ التحصیل دانشگاه امام باقر(ع) شدم و می خواستم مدینه را به سوی کوفه ترک کنم، بین راه دیدم نامه ای به دستم رسید. بشیر از همراهان اوست؛ می گوید وقتی نامه به دست یزید جعفی رسید که اهل کوفه بود، نامه را بوسید و روی دیدگانش گذاشت. پرسیدم نامه از کیست؟ گفت نامه از استادم، امام و سرورم امام باقر(ع) است. و او از مفاد نامه چیزی به من نگفت. به محض رسیدن به کوفه، کارهای او، اعمال او به گونه ای بود که همه او را با بچه ها مساوی می دانستند. سوار چوبی می شد و در کوچه و بازار با بچه ها همگام و هم سخن می شد. این گذشت. چند روز بعد نامه از دارالخلافه آمد که اگر شاگرد امام باقر(ع) به کوفه آمده او را دستگیر کرده و سر از بدن او جدا کنید. چرا که او ناقل علم باقر و حرکتی است که بنی هاشم به دنبال او هستند و اگر او در کوفه قرار بگیرد، کوفه مجدد جایگاهی خواهد شد که در عصر امیرمومنان و امپراتوری علی بن ابیطالب(ع) به عنوان مرکز حکومت او بود. شما تصور کنید، شاگردان امام هم تحت تعقیب بودند و اگر نامه امام نبود، شخصیتی یک فرهیخته آسمانی است مثل او، به شهادت می رسید و 90هزار حدیث از امام باقر(ع) محو و نابود می شد.

امام باقر(ع) با ابوبصیر –شاید دلیل این که به ابوبصیر، ابوبصیر گفته می شود دلالت بر بصیرت باطنی او باشد- در مکه بودند. ابوبصیر به امام عرض کرد: چقدر حاجی زیاد است. چه قدر ناله و گریه و زاری زیاد است. امام، زیاد را کم کرد و فرمود: چه کم است حاجی و چه قدر ناله و گریه کم است. عرض کرد: آقا ببینید ازدحام جمعیت را. هیمنه و شکوه کسانی را که در حال طواف و سعی و صفا هستند را ببینید. امام! صدای ناله ها را بشنوید. امام باقر(ع) به او اشاره ای کرد، نزدیک شد، دست بر دیدگان او گذاشت، چشم بصر او به چشم دل و بصیرت او متصل شد؛ و چون امام منظرگاه او را معین کرده بود و این معجزه را انجام داده بود، نگاه کرد و دید واقعا امام صحیح و درست می فرمایند. چقدر حاجی کم است و چقدر ناله کننده کم است.

همانند همین اتفاق در تاریخچه زندگانی گوهربار امام باقر(ع) پیش آمده است. یکی از اصحاب به محضر امام رسید و پیرامون معرفت، نزدیکی و دور بودن و این که ما چگونه می توانیم  با پیوند عاطفی و با یک ارتباط  منطقی با معصومین(ع) از وجود آن ها بهره ببریم. اگر امشبی که اختصاص پیدا می کند به شهادت امام باقر(ع)، اگر روزی که اختصاص و ویژگی خاصی به دعا به نام روز عرفه دارد، اگر اعیاد، وقایع و شهادات انجام می شود؛ چگونه ما بتوانیم ریسمان پیوند و اتصال و کانال ارتباطی برقرار کنیم و از وجود آن معصوم  که سرچشمه وحی و منشا برکات و خیرات است استفاده ببریم؟ این شخص به امام عرض کرد آیا همه با شما یک رتبه دارند؟ آیا دیگرانی که با شما آمدوشد دارند و شما را در مسجد، خیابان، کوچه و مواقع حج می بینند، همه با شما یک مرتبه دارند؟ آیا همه شاگردان شما که در درس حضور پیدا می کنند، در یک مرتبه علمی و مرحله علمی هستند؟ امام به او گفت با من به مسجد بیا. این شخص می گوید با امام رفتم. امام فرمود از این آقا سئوال کن آیا محمدبن باقر را دیده است یا نه؟ آن شخص می گوید رفتم از او سئوال کردم: آیا امام محمدبن باقر را دیده ای یا نه؟ گفت: تا الآن که مسجد نیامده است. ما هم انتظار آمدنش را می کشیم. این در حالی بوده که امام در کنار ایشان ایستاده بودند. فرمود از فلانی بپرس. گفت وقتی همه جواب منفی دادند، امام فرمود به سراغ آن نابینا برو. ابوهارون شخصی است نابینا. گوشه ای از مسجد نشسته بود. به امام عرض کرد:آقا! من از آن هایی که اهل بینایی و بصیرت بودند سئوال کردم و همه جواب منفی دادند. فرمود سر مطلب همین جاست. می گوید به سراغ آن شخص نابینا (ابوهارون) رفتم و سئوال کردم ای ابوهارون! آیا امام به مسجد نیامده است؟ تبسمی کرد. با همان عدم بینایی ظاهرش گفت: تاسف می خورم بر حال تو که امام در کنار تو ایستاده و تو از من سراغ امام را می گیری. به او گفتم: ای ابوهارون! تو چگونه درک کردی که امام در مسجد حاضر است و حال آن که کسانی که اهل بینایی ظاهر هستند، انکار وجود امام را در آن لحظه در مسجد می کردند؟ گفت: نمی بینی شعاع نور وجودی امام را که تا آسمان ها شعله می کشد؟ وقتی انسان در کنار سرچشمه وحی قرار می گیرد، از آن جا که علم امام، متصل به علم نبوی است و امام هرگز معلمی نداشته، سرچشمه علم آن بزرگواران، سرچشمه جاودانگی ها و ماندنی هاست و از احادیثی که از نبوت دریافت کردم، این که منازل آن بزرگواران، محل مهبط قرآن است. آشیانه قرآن خوانی دل و قلب آن ها بوده است.  از اعمال امام باقر(ع) بوده است که قرآن را زیاد قرائت می کردند و به شاگردان می فرمودند هر بار که قرآن را ختم می کنم علوم به روز می شود و با فرآورده های علمی جدید انس می گیرم و بر من نمایان می شود. چون قرآن ناطق این ادراک و این فهم را دارد. وقتی انسان در زندگی امام باقر(ع) مطالعه می کند، می بیند که هشام به این خاطر که  امام را منکوب کند و اجازه ندهد از دانشگاه امام باقر(ع) نامی باقی بماند،  امام را به اجبار همراه فرزندش، امام صادق(ع) مجبور می کنند که از مدینه حرکت کنند، به شام بیایند. شامی که همه اندیشمندان و بزرگان مسیحیت حضور داشتند، مجلس مناظره علمی برقرار بشود و آن ها از امام سئوال کنند. هر لحظه ای که از آن جلسه می گذرد، شرمندگی مسیحیت و دیگر ادیان در مقابل  فرزند پیامبر(ص) یعنی امام محمدباقر(ع) بیش تر می شود. تا آن جا که یک نفر مسیحی بلند می شود و از امام می پرسد: شما می گویید که افراد در بهشت غذا می خورند، می آشامند و لیکن فضولاتی ندارند. این با عقل سازگار نیست. امام فرموده بودند شما هم این را دارید. مانند نوزادی که در شکم مادرش هست و غذا می خورد، اما فضولاتی ندارد. فرد مسیحی از این پاسخ شگفت زده می شود. از امام سئوال می کند: شما می گویید انسان در میان آتش غذا طلب می کند و دنبال میوه و غذاست. امام می فرمایند این متن قرآن است که قرآن می فرماید اهل جهنم از غذای بهشتیان سئوال می کنند تا این که می گوید می خواهم از شما یک سئوال بپرسم. اگر این سئوال من را پاسخ دادید، من از شما می پذیرم. می پرسد: هابیل و و قابیل با هم برادر بودند و قابیل هابیل را کشت و من از شما سئوال می کنم. در واقع یک سوم جمعیت از دنیا رفت. حالا از کجا بفهمیم پدر این بشر هابیل است یا قابیل؟ امام نگاهی فرمودند  و جواب دادند: یک سوم جمعیت از دنیا نرفت. یک چهارم جمعیت از دنیا رفت. چون هابیل بود و قابیل، آدم و همسر آدم. و هیچ کس از نسل قابیل از ما نیست. بلکه همه از نسل شیث، فرزند دیگر آدم هستند. او دید این حرف ها با تورات مطابقت دارد. با انجیل مطابقت دارد. امام را یک انسان عادی ندانست. از امام آخرین سئوال را پرسید. به امام گفت: کدام برادر بودند که با هم به دنیا آمدند ولی یکی از آن ها 50 سال عمر کرد و دیگری 150 سال و هر دو هم با هم از دنیا رفتند؟ امام نگاهی به او کرد و فرمود: این عَزیز و عُزَیز است. وقتی عُزیزدر یکی از روستاهای انتاکیه نزدیک ترکیه عبورش افتاد و دید آن روستا تخریب شده است و جمعیت از دنیا رفته اند، این شبهه برای او ایجاد شد و به خدا گفت: خدایا! تو چگونه این ها را دوباره زنده می کنی؟ به خاطر این سئوال او، خداوند او را به حالتی درآورد که از این دنیا برود. چهارپایی که سوار بود، آب و اندوخته غذایی که همراهش بود، آن ها باقی ماندند و 100 سال از خواب عُزیز گذشت. وقتی مجدد زنده شد و به در خانه اقوام خود آمد، برادرش که همراه او بود، 25 سال داشت. شروع کرد نشانی حیاط و دوستی و نژاد و سبب و نسب را گفتن. برادرش قبول کرد و به عظمت خدا ایمان آورد و همراه هم 25 سال دیگر زنده بودند. لذا او 150 سال و این برادر 50 سال عمر کرد.

از این مناظرات علمی امام برمی آید که یکی از مباحثی که در عصر امام باقر(ع) و عصر امام صادق(ع) مطرح بوده این بوده است که شبهات گوناگون مطرح می شده است تا ائمه(ع) را منکوب وشیعه را در میدان علم خانه نشین کنند. اگر امروز افتخار ما این است که قال الباقر و قال الصادق(ع) می گوییم، به خاطر همین هست که در میدان های علمی حضور و ظهور این دو امام تا ائمه دیگر بیش تر بوده است.

اما رفقا! بعد از شهادت امام حسین(ع)، وقتی بنی امیه و بن العباس  به این نتیجه رسیدند که جنگ خونین و درگیری فیزیکی، پیامدهایش این است که مردم سوم و هفتم و چهلم و سالگرد برای بزرگداشت آن جنگ ها بگیرند و یادمان آن را زنده کنند، به خونخواهی و دادخواهی آن امام، هر سال  قیام او را جاودانه و با عظمت برگزار کنند، تصمیم گرفتند که مستقیم و با سلاح شمشیر با هیچ کدام از فرزندان پیغمبر برخورد نکنند. بلکه از راه مرگ پنهانی و ترور آن بزرگواران به طور غیرعلنی استفاده کنند و آن ها را از بین ببرند و نسل پاک رسول ا... را این گونه –به زعم باطل خودشان- منقرض کنند.

وجود نازنین امام باقر(ع) هم این گونه شد که جام زهر دادند. سه روز امام باقر(ع) –به نقل بعضی از کتب معتبر- در بستر بوده اند. شیعیان که به محضر امام می آمدند، آخرین جملات و واژگان و کلماتی که از امام نقل می شود، امر امام به ایشان به انجام کارهای خیر بوده است. فرموده است: از شیعیان ما نیست کسی که خیری انجام ندهد.

شخصی پیش امام آمد. به امام عرضه داشت: خیلی گناه کرده ام. چه کار کنم؟ امام فرمود خدا بزرگ است و گناه تو را می بخشد. به امام عرض کرد: گناه من خیلی بزرگ است. فرمود هر چه گناه تو بزرگ باشد از عظمت خداوند بزرگ تر نیست. مجدد به امام عرض کرد: نادم و پشیمان هستم. وجدانم در رضایت نیست. دلهره دارم و ترس دارم که قبر و قیامتم چه می شود؟ همین طور گفت و گفت تا به امام رسید و امام به او فرمود: چون شیعه هستی و توبه می کنی و به حج می روی، خدا گناه تو را می بخشد.

علامه مجلسی از این روایت استفاده می کند که یکی از شروط قبولی توبه این است که انسان مومن باشد و خداوند توبه را از اهل ایمان می پذیرد. نه از کفار و غیرمومنین.

www.darozekr.ir 09121966679 - 09125283128

به هر حال امام وصیت کرد و فرمود به آن جامه ای که در روز جمعه برای نماز جمعه به تن می پوشیدم، امامه ای که به سر می گذاشتم و نماز شبم را با آن امامه به جا می آوردم، من را کفنم کنید و من را تشییع کنید. امام یک وصیت نامه سیاسی هم داشتند. وصیت سیاسی امام این بود: دستور بدهید از اموالم چندین سال در صحرای منا و عرفات برایم عزداری کنند و روضه بخوانند. چرا؟ چون با مجلس عزا و عزاداری و اجتماع، اهداف امام بیان می شود و حتی امام بعد از خودش این مطلب را ترسیم می کند که علمی که به دوش گرفتم و مسیری که طی کردم، خاموش و بی رهرو نماند.

سخنرانی استاد ارجمند جناب حجت الاسلام و المسلمین ناطق خراسانی در هیأت دارالذکر

جمعه 10/8/1387 مصادف با اول ذیقعده الحرام 1429-ولادت حضرت معصومه (علیها السلام)

خوشحالم از اینکه سعادتی پیدا شد که خدمت شما صلواتیون عزیز و اهل ذکر و ان شاء الله اهل فکر باشم و رو در روی شما گلهای محمدی عرض ارادت بکنم.

قادر متعال به نفس ما قسم خورده است: و نفس و ما سوّیها فالهمها فجورها و تقویها قد افلح من زکّیها و قد خاب من دسّیها

مالک دینار یکی از شاگردان مکتب وحی است و از عباد ثمانیه است.(عباد ثمانیه هشت نفر بودند که ذکر می گفتند و به آنها ذاکر ثمانیه هم می گفتند،یکی از آنها زید مجنون بود،یکی دیگر ذالنون مصری و خلاصه هشت نفرند،یکی شان هارون بن عمرو و یکی هم ربیع بن حثین است که همان خواجه ربیع هست که من و شما می رویم بعنوان غلام حضرت رضا (علیه السلام) زیارتش می کنیم ولی این شخص غلام امام رضا (علیه السلام) نبوده است و در زمان امیر المؤمنین (علیه السلام)  بوده است و 200 سال قبل از امام رضا (علیه السلام) آنجا دفن شده ولی اهل ذکر بوده،20 سال هم اینجایی که قبرش هست درون قبر می رفت و شبی یکساعت آنجا بود و نجوا داشت.مالک دینار هم دوست ایشان بود.) مالک دینار آمد کنار خانه کعبه و این کلام را به خانه کعبه گفت: «ای خانه کعبه، در مورد تو خداوند فقط یکبار فرموده است: اول بیت وضع لنّاس للّذی ببکة مبارکاً و هدیً للعالمین،فیه آیاتٌ بینات مقام ابراهیم و من دخله کان آمناً ولی بارها به نفس من و به عمر من قسم خورده است، و نفس و ما سوّیها در شأن من بخودش تبریک گفته فتبارک الله احسن الخالقین من را خلیفه خودش در دنیا قرار داده است.چرا من باید دور تو بچرخم؟ تو باید دور من بچرخی.من ارزشم آنقدر زیاد است که بزرگان به من «جناب انسان» می گویند.(عرفا آنقدر برای انسان ارزش و شرافت قایلند که نمی گویند انسان بلکه می گویند جناب انسان ) حالا من چرا دور تو بچرخم و ذکر بگیرم؟،تو باید دور من بچرخی.»

(اگر انسان بجایی رسید که صدای سنگ و گل خانه کعبه را شنید آنوقت جای طیران است،جایی است که به قرب رسیده است،به ارزشها رسیده است.انسان این 70 کیلو و 170 سانت قد نیست،انسان بالاتر و والاتر از اینهاست اگر قدر خود را بداند.)

صدایی از کعبه بگوشش رسید که:«ای مالک دینار،راست می گویی تو شأنت اجل است از اینکه دور من بچرخی ولی به شرط اینکه با همان قلب آمده باشی.اگر با همان و نفس و ما سوّیها آمده بودی من دور تو می گشتم.تو با پاهایت آمدی،تو با مادون ترین اعضای بدنت آمدی،اگر با قلبت می آمدی و ذکر می گرفتی آنوقت من دور تو می چرخیدم.کما اینکه من دور محمد و آل محمد (صلوات الله علیهم اجمعین) می چرخم،من زایشگاه شخصیتی هستم که یازده فرزند به اسلام تحویل داد.من ارزش دارم.می دانم امام صادق (علیه السلام) در شأن دل مؤمن چه گفته ولی آیا آن دل را تو داری یا نه؟»

امام صادق (علیه السلام) فرمود: قلب المؤمن حرم الله و لا تسکن فی حرم الله غیر الله . اگر کاری کردید که این ذکر توی دلتان نشست،صاحبان این ذکر را شما می توانید ملاقات کنید.من که کورم و از همه شما عقب افتاده تر هستم ولی به چهره های شما که نگاه می کنم،شما خیلی از من جلوترید.بعضی از شما در حد نصابید و در لب مرز، این بچه های کوچک معصومند.اینهایی که به حد بلوغ جسمی نرسیده اند معصومند.خدا کند من به بلوغ رسیده باشم،بعضی 80 سال عمر می کنند ولی روی قبرشان باید نوشت نابالغ .برای جوانی که راه را فهمید و از دنیا رفت نباید بنویسید ناکام . ناکام آن کسی است که 80 سال عمر می کند ولی سیره اهل بیت (علیهم السلام) را نصب العینش قرار ندهد.نه بطور کامل چون ما نمی توانیم معصوم بشویم ولی یک میلیونیم آنها می توانیم بشویم. بعد به آنجا میرسید که میثم ذاکر رسید، تمار و خرما فروش بود.امیر المؤمنین (علیه السلام) یک روز سر بازار آمد.میثم دید مولایش سر خود را گرفته است.گفت: آقا جان،خدا بد ندهد! . فرمود: میثم جان! سرم درد می کند. گفت: آقا جان چرا سرتان درد می کند؟ فرمود: چون تو دیشب سرت درد می کرد! اگر به اینجا رسیدی التماس دعا دارم. اگر به اینجا رسیدی که علی (علیه السلام) بخاطر تو سرش درد گرفت...

فکر نکنید که فقط شما صلوات و درود می فرستید،نه! آنها هم برای شما درود می فرستند،به شرط اینکه دلت اینجا بوده و حواست جمع باشد.فقط لبها نباشد که ذکر می گویند.غور کنید، سبح اسم ربک الاعلی تسبیح که با آن ذکر می گوییم از سباح است و سباح یعنی شنا کردن و غور کردن. شما وقتی داخل استخر و دریا می شوید حالت سبکی به شما دست می دهد و وزن شما کم می شود و شاد می شوید، یسبح الله ما فی السموات و الارض ولی به شرط اینکه غور کنید.هرچه هست قلب است،شما همینطور که ذکر می گیرید سعی کنید که اگر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دستش را دراز کرد شما دستتان گناهی نداشته باشد، خجالت نکشید که مصافحه کنید با پیغمبر (صلی الله علیه و آله و سلم)، مصافحه کنید که اینها اهل مصافحه اند.

ایام ولادت حضرت معصومه (علیها السلام) است. ما با ارزشترین امام زاده ای که در ایران داریم حضرت معصومه (علیها السلام) است و بعد از ایشان احمد بن موسی الکاظم (علیهما السلام) یا همان شاهچراغ در شیراز. حضرت معصومه (علیها السلام) اهل ذکر بوده است. از خود مدینه تا دریاچه ساوه اهل ذکر بوده است. (این بیابانی که الان ساوه است قبلا دریاچه بوده است.) ایشان در عین حال که اهل ذکر بود،اهل سیاست هم بود.اطراف محمل ایشان را گرفتند و هجوم آوردند و یارانی که با آن حضرت بودند از اهل ساوه و جاهای دیگر هم آمدند به طرفداری از ایشان و قسم خوردند که به عزت فاطمه معصومه (علیها السلام) سرمان را تراشیده و کمر خدمت بسته ایم و برای شهادت در راه فرزند موسی بن جعفر (علیهما السلام) آماده ایم، 28 نفر در رکاب ایشان به شهادت رسیدند و بعد حضرت فرمودند که مرا به قم ببرید چون مریض شده بودند. بعضی می نویسند ایشان غمگین شده بودند که چرا این مردم آن طوری که باید و شاید حمایت نکردند. آمدند به قم و سعد مرعشی و اشعریون آن حضرت را جا دادند و خیلی احترام کردند و قربانی کردند. این تولد را به همه شما عزیزانی که از دل و جان ولایی هستید تبریک می گویم.

این هیأت خیلی بی ریاست و من از شما می خواهم که آنقدر در این 1000 صلوات غور کنید که در آن حالت غور بتوانید توسلتان را محکم کنید.توسل یعنی وسیله دست به دامن شدن، دستی را گرفتن و از منجلاب خارج شدن، این توسل باید به توصل برسد، یعنی به وصال و رسیدن تبدیل شود. اول راه هستیم و باید زحمت بکشیم که به وصال برسیم، به ایصال به مطلوب برسیم، حجله رفتن وصال نیست. وصال رسیدن به یار است.رسیدن به یار زحمت دارد.یار ما کسی است که لیلا و زلیخا باید پیش پایش اسفند دود کنند.

دلا یوسف نگشته از پی حسن زلیخایی/ چرا در عاشقی کم طاقت و بی صبر و رسوایی؟/ تو مجنون نیستی، بیگانه ای چون امتحان دادی/ تو مجنونی که عمری بی خبر از حال لیلایی؟/ ندانستم چه بر سر داری ای دل اندر این عالم/ نه اسلامی نه گبری نه یهودی نه نصارایی/ گهی شیخی گهی شوخی گهی رندی گهی زاهد/ به هر دوری به یک صوری، به هر آنی به یک جایی/ به راه کعبه دل در کمیت نفس می مانی/ برای کعبه گل روز و شب در فکر ویزایی؟

دلها را می شکنی و عمره می روی، پدر و مادرت آه می کشند و تو هر سال عمره می روی. عمره خوبست ولی بشرطی که خمره نباشد، در بسته نباشد.من یادم می رود، توی فاو بودیم، در میدان جنگ مسجد فاو را تصرف کردیم با هزار شهید، چه عزیزانی مثل برگ ریختند. (در هیأت شما اسم امام رضا (علیه السلام) را بردند و گفتند که این نمکها که به همه می دهید هدیه امام رضاست. ما هم خراسانی هستیم و افتخارمان اینست ولی 48 سال است که امام رضا (علیه السلام) من را از مشهد بیرون کرده. شما دعا کنید که اگر نتوانستم مأموریتم را انجام بدهم برگردم.) یک پرچم از حرم امام رضا (علیه السلام) بعنوان هدیه در فاو آورده بودند. داشتند می زدند بالای سردر مسجد.یک جوان جهادگر (از طرف جهاد سازندگی) تازه خط سبیل روی لبهایش نقش بسته بود، کنار من ایستاده بود، من دست گذاشتم روی دوشش و گفتم: اخوی،نگاه کن! این پرچم امام رضای (علیه السلام) ماست.

(چون من خراسانی بودم) یک نگاهی به من کرد،گفت: حضرت آقای روحانی! خوشا بحال آنکسی که خودش را ببینید. من خودم را جمع و جور کردم. زدم توی سرم. بخودم گفتم: آهای طلبه! این کجاست و تو کجایی! تو پرچم می بینی و این صاحب پرچم، تو علم می بینی و این علمدار، تو پارچه می بینی و ریشه و چوب و رنگ و نوشته ولی او جای دیگری سیر می کند. این در اثر چیست؟ در اثر کمی گناه. جوانست و هنوز به مرز گناه نرسیده.مزه گناه را شیطان نتوانسته به او بچشاند.خودم را به آن راه زدم و به او گفتم: ان شاء الله این پرچم روی گنبد امام حسین (علیه السلام) در کربلا ببینیم. جنگ بود و می گفتیم کربلا کربلا ما داریم می آییم . آن جوان رزمنده گفت: آقا! گنبد امام حسین (علیه السلام) ، ایوان کربلا، یک پایگاه پرواز است ولی پرواز نیست. دیدم بال این جوان خیلی بزرگ است و طیرانش خیلی زیاد. من به گرد او هم نمی رسم. باز گفتم: مقصدت مسجد الاقصی است؟ گفت: آن هم بامی دیگر. قمری وقتی می خواهد پرواز کند بام به بام می پرد. گفتم: کعبه است؟ داشت می رفت، گفت: مقصد کعبه است ولی مقصود نیست.

برادران، عزیزان، خواهران، سعی کنید از همین طریق بروید بالا، بعد آدمی به جایی می رسد که بجز خدا نمی بیند. قمری 80 متر می تواند بالا برود. کرکس 300 متر ولی انسان بی نهایت می تواند بالا برود.

(ادامه سخنرانی، روضه استاد ناطق خراسانی است که سوز و حال مصفای ایشان و اشک های با معرفت ذاکرین هیأت همواره در خاطره ما خواهد ماند.)

والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

کمیته محتوایی هیأت دار الذّکر

با حضور حضرت حجه الاسلام غیاث

ومداحی استاد حاج حسین احمدی

جمعه 29 آبان ماه 1388ساعت 18

آدرس رسالت خیابان 20متری کرمان جنوبی خیابان شهید موسوی

حسینیه چهارده معصوم

رسول اكرم صلی الله علیه و آله فرمود:

بسیار یاد كردن خدا و بر من صلوات فرستادن، موجب برطرف شدن فقر مى شود.

با توجه به روایت فوق، داستان زیر را تقدیم مى داریم. توصیه مى كنیم كه قبل از مطالعه به نكات زیر توجه نمایید:

1ـ شكى نیست كه اذكار، خواص و فوایدى بسیار دارد. طبق روایات رسیده از معصومین علیهم السلام، ذكر صلوات نیز چنین است. یكى از فواید آن، رهایى از فقر و تنگدستى است. ناگفته پیداست كه: نتیجه بخشیدن آن، شرایطى دارد. یكى از شرایط آن، چگونگى حالت‌هاى روحى، نفسى و معنوى انسان است. با این بیان، ذكر شخصى به ثمر مى رسد كه قبلا زمینه لازم را فراهم كرده باشد. به عبارت دیگر، نباید توقع داشت كه بدون ایجاد زمینه، تكرار اذكار به نتیجه مطلوب برسد.

2ـ به ثمر رسیدن ذكرها، در سایه تلاش و جدیت انسان است. به عبارت دیگر، به نتیجه رسیدن آنها با تنبلى و تن پرورى منافات دارد و نباید از تلاش و كوشش در كسب معاش دست كشید و با تكرار اذكار، به كنجى نشست و به امید این كه خداوند، روزىمان را مى رساند، از كار و تلاش دست برداشت.

رسول اكرم صلی الله علیه و آله فرمود:
بسیار یاد كردن خدا و بر من صلوات فرستادن، موجب برطرف شدن فقر مى شود.

مرد خواب و خوراكى نداشت. مادام كه سر و وضع زن و بچه هایش به خاطرش مىآمد؛ آشفته و غمناك مىشد. ظاهر رنجور و گونه‌هاى ترك برداشته آنها، آزارش مىداد. همین طور شكوه‌هاى بىوقفه همسرش كه خواب و خیالش را ربوده بود.

آن روز، مثل همیشه، در چوبى حیاط را به هم زد. راه كوچه باریك محله را در پیش گرفت. نمى دانست كجا مىرود؟ ولى گام هایش بسى بلند و كشیده بود. گاهى به اطرافش چشم مى دوخت تا شاید مشكل گشایى بیابد. از چند كوچه باریك و كم عرض گذشت. به چهارراهى نزدیك شد كه معمولا از جمعیت موج مى زد. در آن سوى چهار راه، مسجدى قرار داشت. هر چند ظاهرش ساده و كوچك بود؛ اما هیچ وقت از نمازگزاران خالى نبود. گاهى واعظى به منبر مىرفت و به پند و اندرز مردم مى پرداخت. آن روز نیز واعظى بر فراز منبر، در حال سخنرانى بود. جمعیتى گرد آمده بودند و به سخنان او گوش مى كردند. سعید نیز خودش را داخل جمعیت زد. روحانى، پیرامون فقر و راه‌هاى خلاصى از آن سخن مى گفت. بیان شیرین و رسایى داشت. چیزى نگذشت كه سعید جذب سخنان او شد. بین خودش و او احساس نزدیكى مىكرد. به نظرش رسید كه روحانى، او را مىشناسد و حرف‌هاى دلش را بازگو مىكند. ولى این طور نبود؛ سخنان روحانى، حرف دل بسیارى از مردم بود. او در بخشى از سخنانش گفت:

در فرستادن صلوات، كوتاهى نكنید. زیرا اگر توانگر، صلوات بفرستد؛ مالش بركت مىیابد و اگر فقیر صلوات بفرستد، خداوند تعالى از آسمان روزىاش را مى فرستد.

این سخن گرچه براى سعید تازگى داشت، ولى به نظرش آسان بود. از خودش پرسید:

پس تا حالا چرا به این راه ساده، فكر نكرده بودم؟!

سخنان روحانى تمام شد، اما فریادهاى هماهنگ صلوات تمامى نداشت. صلوات‌ها، رسا و پى در پى بود. سعید امیدوار شده بود. او مثل خیلىها، قدم به بیرون گذاشت. راه خانه اش را در پیش گرفت. لب‌هایش مى جنبید. لحظه‌اى زمزمه اش قطع نمىشد. مثل این كه صلوات، آن سوى لب‌هایش پنهان شده بود.

سه روز گذشت. هنوز صلوات، ورد زبانش بود. سخنان روحانى از دل و ذهنش بیرون نمى رفت:

... فقیر اگر صلوات بفرستد، خداوند تعالى از آسمان روزىاش را مى فرستد.

از خانه بیرون رفت. همچنان چهره ارغوانى و گرسنه بچه‌ها، نگرانش ساخته بود. اتفاقا عبورش به خرابه اى افتاد. مكان ترسناكى بود. گویى در و دیوارهایش با انسان سخن مىگفت. سخن از گذشته‌هاى دور؛ سخن از آنهایى كه آنجا را به یادگار گذاشته بودند. سنگ‌ها و خاك‌هاى تلنبار شده كف خرابه، راه رفتن را مشكل ساخته بود. اضطراب خفیفى، وجود سعید را فراگرفت. لحظه اى در خودش فرو رفت. سنگى به پایش اصابت كرد. اول لرزید و بعد، كمى احساس درد كرد. چیزى به افتادنش نمانده بود. برگشت، نگاه كرد. چشمش به سنگى افتاد كه در حال غلت خوردن بود؛ و بعد سفال خاكى رنگ، توجه اش را جلب كرد. حس كنجكاوىاش بیدار شده بود. گامى به عقب برگشت. از فاصله كمتر، چشم دوخت. بخشى از یك ظرف قدیمى به چشمش افتاد. به آرامى خاك‌ها را كنار زد و بعد كوزه كوچكى از دل خاك، بیرون آورد. ضربان قلبش تند تند مى زد. احساس تشنگى مىكرد. لب‌هاى خشكیده‌اش تكان مىخورد. خاك‌هاى سطح كوزه را فوت كرد. قشنگ و زیبا بود. دهانه كوزه با گِل بسته شده بود. گِل‌هاى دهانه كوزه را بیرون آورد. به آرامى دهانه آن را به سمت پایین قرار داد. صداى شادىآورى در خرابه پیچید. صدا از به هم خوردن سكه‌هاى طلا بود. نور طلایى رنگ سكه، زیر اشعه خورشید، وسوسه انگیز و خیال‌آور مىنمود. گیج شده بود. تصمیم گرفتن، برایش دشوار بود. لحظاتى مات و مبهوت به سكه‌ها نگاه كرد. جلوه فریبنده آنها چشمانش را به بازى گرفته بودند. به فكر فرو رفت. در عالم گذشته‌اش غرق شد. بار دیگر اوضاع نابسامان خانواده‌اش، خاطرش را آشفته كرد. از این كه نتوانسته بود شكم بچه‌هایش را سیر كند، غصه مىخورد؛ از این كه در مقابل تقاضاهاى آنها چاره‌اى جز سكوت نداشت، زجر مىكشید.

به خود آمد. چشمش به سكه‌ها افتاد. لبخندی شیرین، روى لب‌هاى خشكیده‌اش، گل كرد. سكه‌هایى را كه روى زمین افتاده بود، جمع كرد و داخل كوزه انداخت. كوزه را به سینه‌اش چسباند. در حالى كه صورتش را به آسمان بلند كرده بود؛ لحظه‌اى چشمانش را بست. آنگاه از جایش برخاست. شروع كرد به راه رفتن. چند گامى بیش نرفته بود كه به یاد سخنان آن روحانى افتاد:

... فقیر اگر صلوات بفرستد، خداوند متعال از آسمان روزىاش را مىفرستد.

گام‌هایش سست شد. كم كم از حركت بازماند. نه توان رفتن داشت و نه قدرت برگشتن. سر دو راهى قرار گرفته بود؛ دو راهى كه یك راه آن به فقر دائمى منتهى مىشد و راه دیگرش به بهره‌مند شدن از آن گنج خدادادى. اما نه؛ او در آن گیرودار سرنوشت ساز، به خودش نهیب زد:

وعده روزى من، از آسمان است؛ روزى زمینى را نمى خواهم. برگشت. كوزه را سرجایش گذاشت. درست زیر همان سنگى كه به پایش خورده بود. به اطرافش نگاه كرد. سریع از خرابه بیرون شد. ساعتى دیگر، تن خسته و گرسنه اش را روى حصیر كهنه اتاقش، رها كرد و بار دیگر در فكر عمیق فرو رفت.

ـ این بار هم كه با دست خالى برگشتى؟!

این، صداى همسرش بود كه رشته افكارش را پاره كرد. در حالى كه لبخندى به لب‌هایش كاشته شده بود؛ همه چیز را براى همسرش تعریف كرد. همسرش كه تحمل شنیدن سخنان او را نداشت، پرسید:

كجاست؟ چرا نیاوردى؟!

ـ نخواستم.

ـ نخواستى؟! چرا؟ مگر حال و روزمان را نمىبینى؟ اگر تو نمىخواهى، گناه ما چیست؟ گناه این بچه‌هاى معصوم ...؟

ـ مطمئنم كه خداوند روزىام را از آسمان مى فرستد.

ـ از آسمان؟! آن را كجا گذاشتى؟

ـ همان جا، سرجایش؛ زیر همان سنگ وسط خرابه.

در آن لحظه، همسایه اش ـ كه مرد یهودى بود ـ در پشت بام خانه اش به سخنان سعید و همسرش گوش مىكرد. بعد از شنیدن سخنان آن دو، سخت به طمع افتاد. فورى خودش را به آن خرابه رساند. سنگى در وسط خرابه، سینه به خاك فرو برده بود. به سنگ نزدیك شد. به آرامى آن را كنار زد. كوزه، برق نگاهش را دزدید. بى صبرانه سنگ را از دل خاك بیرون آورد. تا آن لحظه هزاران فكر و خیال در ذهنش متولد شده، رشد و نمو كرده بود. خیالاتى كه تنها با سكه‌هاى داخل كوزه به ثمر مىرسید. او حق داشت كه به هیچ چیز فكر نكند جز آن كوزه و سكه‌هاى داخلش. كوزه را برداشت و یك راست خودش را به خانه‌اش رساند. به تندى در كوزه را باز كرد. بىصبرانه به درون آن چشم دوخت. ترسى توام با اضطراب، در تنش دوید. موجودات شبیه مار و عقرب، توجه‌اش را جلب كرد. بیشتر دقت كرد. درست بود؛ عقرب‌هاى سیاه و زرد رنگ طول و عرض كوزه را مىپیمودند. در كوزه را بست. احساس تنفرى نسبت به كوزه پیدا كرده بود. به فكر فرو رفت. همان جا، كینه‌اى نسبت به سعید در دلش كاشته شد. در حالى كه از چهره‌اش شرارت مىبارید، با خود گفت:

حتما مىدانسته كه كوزه پر از مار و عقرب است. وقتى فهمیده كه من در پشت‌بام خانه به حرف‌هاى او و همسرش گوش مىكنم؛ با حرف‌هاى دروغش، مرا گمراه كرد و گرفتار این مار و عقرب‌هاى كشنده نمود. جواب دشمنى‌اش را خواهم داد. جوابى كه هرگز فراموش نكند!

سعید نشسته بود. همسرش به قیافه متفكرانه او نگاه مىكرد. از این كه شوهرش آن همه سكه طلا را رها كرده بود، عصبانى بود. گاهى با سخنان طنزگونه و نیش دار، عمل او را مورد استهزاء قرار مىداد. چگونه مىتوانست باور كند كه مردش با آن همه فقر، آن همه سكه طلا را رها كرده است؟! بار دیگر به شوهرش نگاه كرد. او همچنان به سینه دیوار چسبیده بود. زیر لب، چیزى مىخواند. زن كه حوصله‌اش تمام شده بود، گفت:

منتظرى كه خدا روزىات را از آسمان بفرستد؟ بلند شو برو بیرون، یك كارى كن.

سعید دنبال جمله‌اى مىگشت تا پاسخ همسرش را بدهد. هنوز چیزى نگفته بود كه صداى عجیبى در اتاق پیچید. صدا براى سعید آشنا بود. همان صداى جذابى كه در خرابه شنیده بود. به سقف اتاق نگاه كرد. از روزنه كوچك سقف اتاقش، بارانى از سكه مىبارید. حالت عجیبى پیدا كرده بود. خوشحالى توام با حیرت، آب دهانش را خشكانده بود. صدایش در اتاق پیچید:

خدایا! شكرت، شكرت. نگاه كن، نگاه كن، خداوند روزىمان را از آسمان فرستاده است.

همسرش كه باورش نمىشد، اول به روزنه سقف اتاق چشم دوخت و سپس با شادمانى به جمع كردن سكه‌ها پرداخت. صداى گفت و گوى سعید و همسرش به گوش همسایه یهودىاش رسید. او به خودش شك كرد. دست نگه داشت. كوزه را بالا كشید. از دهانه كوچك كوزه، نگاهش را گذراند. عقرب‌هاى باقى مانده، همچنان به یكدیگر تنه مىزدند و از سر و كول هم بالا و پایین مىرفتند. به سعید و همسرش زهرخندى نثار كرد و بار دیگر كوزه را در دهان روزنه اتاق، وارونه كرد. همزمان صداى سعید بلند شد:

بازهم سكه، سكه. خدایا ... خدایا...!

بر شگفتى مرد یهودى افزوده شده بود. به نظرش رسید كه سعید و همسرش، عقلشان را از دست داده‌اند. براى این كه مطمئن شود، سرش را به روزنه اتاق سعید، نزدیك كرد. و بعد با احتیاط به داخل اتاق نظر انداخت. باورش نمىشد. آنچه ریخته بود، سكه بود. سكه‌هایى كه با رنگ زرد و فریبنده در كف دستان آن دو موج مىزدند و جرنگف جرنگ صدا مىكردند. با خودش گفت:

حتما من اشتباه كرده بودم!

و ادامه داد:

نه! نه! من اشتباه نكرده بودم؛ هر چه بود، مار و عقرب بود.

از خودش پرسید:

پس چه اتفاقى افتاده است؟

لحظه‌اى به فكر فرو رفت. بعد از چند دقیقه اندیشیدن، به راز قضیه پى برد. دانست كه این، سرّى از اسرار غیبى است. سرّى كه به دست خداوند به ثمر رسیده است. سعید را به پشت بام دعوت كرد. وقتى سعید، خودش را به آن جا رساند، مرد یهودى خودش را روى قدم‌هاى او انداخت. همان دم صدایش كه با گریه شوق توام بود؛ در فضا پیچید:

اشهد ان لا اله الا الله؛ اشهد ان محمدا رسول الله.

سعید نیز گیج شده بود. مىدانست كه باران سكه از بركات صلوات است. ولى نمىدانست كه مسلمان شدن یك نفر یهودى نیز از دیگر بركات آن مىباشد. یك بار دیگر به مرد تازه مسلمان نگاه كرد و سكه‌هاى كف اتاق را در ذهنش تداعى نمود. ناخود آگاه بر زبانش جارى شد:

اللهم صل على محمد و آل محمد!

منبع:

شرح الصلوات، احمدبن محمدالحسینى الاردكانى، ص 77 / گنجینه نور و بركت ختم صلوات، انتشارات مسجد مقدس جمكران، ص 65.